Wat nu?

image_pdf

Het is verschrikkelijk moeilijk om deze blog te schrijven. Sinds 10 februari weten we dat Britt niet kan genezen van haar neuroblastoom. We zijn verslagen en weten het even niet meer. Alles is weer anders en heeft een andere lading gekregen…

Het is maandag 2 februari 2015 en Britt leeft een jaar met neuroblastoom, met het feit dat ze ziek is. Inge en ik staan er samen niet uitgebreid bij stil. Dat kan ook niet. Inge is die dag bij Britt in Utrecht en ik ben thuis in Helmond bij Noor en Joep. Dat is hemelsbreed een gat van 77 kilometer. Typisch. Zo ging het hele jaar. Bij elke opname viel ons gezin weer voor een paar dagen tot ruim een maand uit elkaar. Alles bij elkaar opgeteld hebben Inge en ik elkaar een paar maanden niet gezien.

De volgende dag, 3 februari, los ik Inge af in Utrecht, maar eerst hebben we nog een consult bij dokter Geert. Hij lacht vriendelijk wanneer hij ons uitlegt wat hij wil doen bij Britt. Dokter Geert is radiotherapeut en wil Britts buik en haar wervels en haar bekken en haar heiligbeen en haar bovenbenen bestralen. Er zijn mogelijk acute bijwerkingen, zoals misselijkheid en diarree. En er zijn wellicht bijwerkingen op de langere termijn. Natuurlijk. Wat een horror. Ik ben blij dat Inge er ook bij zit. Ik krijg niet alles even goed mee want ik moet vechten tegen de impuls om op te staan en weg te lopen. Inge mee, Britt mee en hup naar huis.

Gedurende Britts herstel in het ziekenhuis bereidden we ons voorzichtig voor op Amerika. Eerst moesten we een aantal verpleegkundige handelingen onder de knie krijgen. In Amerika is er ook zoiets als thuiszorg, maar die komt niet voor het plaatsen van een neussonde. Ook al geloof ik niet dat Britt snel een sonde zal krijgen, het is wel fijn om te weten hoe je zo’n ding moet plaatsen. Je weet nooit. Een neussonde is een dun, zacht, plastic slangetje dat je inbrengt via de neus en dan de keel totdat het net in de maag hangt. Via het slangetje kan dan vloeibare voeding of medicijnen worden toegediend. Verpleegster Evita wil mij wel leren hoe je zo’n sonde inbrengt. Ik wil het eerst zelf ervaren. Evita probeert het een eerste keer maar het slangetje krult op achter in mijn keel en zo gaat het ene deel mijn neus in en het andere uiteinde bungelt uit mijn mond. Gadverdamme. Nog een keer! Ik zucht een paar keer diep en dan probeert Evita het nog eens. Ik heb water om het slangetje beter door te slikken. Zodra het ding in mijn keelgat wordt geduwd, begin ik echter te kokhalzen. Ik probeer het slangetje weg te slikken, maar het lukt niet. Het voelt alsof Evita een tuinslang in mijn slokdarm aan het duwen is. Het water komt door mijn neus weer naar buiten en de tranen springen uit mijn ogen. Gadverdegadverdamme. Driemaal is scheepsrecht en ik vraag Evita het nog een laatste keer te proberen. Misschien helpt het als ze het slangetje via mijn andere neusgat naar binnen duwt? Nee dus. Andersom lukt het mij in een tamelijk vloeiende beweging een neussonde bij Evita aan te brengen. Ik weet dat de sonde goed zit wanneer ik maagsap optrek en het sap mijn lakmoespapiertje verkleurt. “Zo! Je zult wel denken: wat een zuur wijf!”, lacht Evita. We moeten ook leren om een onderhuids prikje te zetten. Dat stelt niet veel voor, hoewel het moeilijk is om een naald (hoe klein ook) in je eigen kind te steken. Britt heeft er geen problemen mee, maar vindt dat ze ons dan ook eens mag prikken. Dat vindt de verpleegkundige een goede deal en haalt gretig een spuitje. Papa moet er eerst aan geloven. Mama is een paar dagen later aan de beurt.

Vrijdag 6 februari heeft Britt precies een maand lang in het ziekenhuis gelegen. Na een uitgebreide MIBG-scan, een botbiopsie en een transfusie ‘eries’ (erytrocyten, ofwel rode bloedcellen) mogen we naar huis. Blij toe en toch is het Inge en mij niet tegengevallen. We wisten op voorhand dat dit een lange opname zou worden. Speciaal voor deze kuur hebben we een matras van thuis naar het WKZ gesleept, zodat papa of mama niet op het smalle, harde slaapbankje hoefde te liggen. Het viel goed mee, maar ook bij deze kuur werd Britt tot de rand geduwd. En eigenlijk werd ze over de rand geduwd, want als ze geen stamcellen terug had gekregen, had ze deze kuur niet kunnen overleven.

We zijn een weekend thuis en moeten dan op maandag 9 februari alweer terug naar het WKZ voor een bloedcontrole. We komen ook voor een MRI-scan en een CT-scan ter voorbereiding op de radiotherapie van dokter Geert. Britts bloedwaarden sukkelen. Ze heeft na de scans opnieuw een transfusie nodig. Na de transfusie snellen we naar huis. Het is laat. De volgende dag wordt Britt weer besproken in de tumorwerkgroep. De dokters buigen zich samen over de scanresultaten van Britt en adviseren dan het verder te volgen traject. We verwachten niet te worden verrast en hebben met dokter Annelies afgesproken dat ze ons aan het einde van de middag even belt over de uitslagen. Dat doet ze en ze verrast ons. Ze heeft slecht nieuws. De MIBG-scan van voor het weekend laat zien dat de kanker op oude plekken is teruggekeerd en er is zelfs een nieuwe vlek gevonden. Er is geen redelijke hoop meer op genezing. En zo wordt onze grootste angst bewaarheid op een moment dat we het niet verwachtten. En wat doet dit verschrikkelijk veel pijn. Britt krijgt geen radiotherapie meer. En we gaan niet naar Amerika voor immuuntherapie. Wat moeten we nu? We willen niet dat Britt lijdt. We willen haar niet kwijt. Wat nu?

 

100 gedachten over “Wat nu?”

  1. Te erg voor woorden, ik leef met julle mee zoals zovelen. Maar niemand kan de pijn en het verdriet voelen zoals jullie dat nu mee maken.
    Heel veel sterkte om hiermee om te gaan, want wederom hebben jullie geen keus. Je moet maar door, ook al weet je niet meer hoe.
    Ik huil met jullie mee.
    Liefs Maaike

  2. Met tranen in mijn ogen las ik dit artikel. En nog een keer. En nog een keer. Maar hoe vaak ik dit ook lees, het is niet te bevatten. Jullie hebben zo’n zware tijd achter de rug en Britt is zo’n ongelooflijk sterke meid dat hoewel helemaal niemand dit verdient, jullie het zeker niet verdienen. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Heel veel sterkte <3

  3. Wat een triest nieuws. Ik heb geen woorden die uitdrukken hoe triest en moeilijk dit voor jullie is. Ik wens jullie heel veel sterkte. Ik hoop dat jullie nog een mooie tijd met veel liefde voor elkaar zullen hebben.
    Liefs
    Sylvie

  4. Wat is dit vreselijk oneerlijk.
    Zo’n dapper en onschuldig meisje…… Zo sterk al ruim een jaar aan het streden en vechten.

    Wat moet dit vreselijk zijn.
    Ik hoop zo dat de artsen er helemaal naast zitten en iets over het hoofd hebben gezien.

    Heel veel sterkte en kracht voor jullie gezin.
    dikke knuffel voor die super kanjer

  5. Woorden schieten tekort… wat een ontzettend verschrikkelijk bericht is dit en wat een gigantische klap moet dit voor jullie zijn. Ik kan alleen maar bedenken hoe jullie je moeten voelen en waarschijnlijk komt dat dan nog niet eens in de buurt van jullie werkelijke gevoel. Ik wil jullie (wederom) ontzettend veel sterkte wensen voor de tijd die gaat komen, maar ook heel veel liefde, voor elkaar en voor jullie 3 geweldige kinderen.
    Heel erg veel liefs,
    Petra

  6. Mijn God wat nu inderdaad dit is onmenselijk! Weet niet wat Britt zelf wil want hoe moeilijk ook dat is het voornaamste. Laat de tijd jullie.

    1. Mijn God wat nu inderdaad dit is onmenselijk! Weet niet wat Britt zelf wil want hoe moeilijk ook dat is het voornaamste. Laat de tijd jullie.

      1. Mijn God wat nu inderdaad dit is onmenselijk! Weet niet wat Britt zelf wil want hoe moeilijk ook dat is het voornaamste. Laat de tijd jullie.

      2. Mijn God wat nu inderdaad dit is onmenselijk! Weet niet wat Britt zelf wil want hoe moeilijk ook dat is het voornaamste. Laat de tijd jullie helpen maar vooral kijk en luister goed naar Britt. Hoe jong ook zij zal samen met jullie de juiste weg gaan. Haar weg en keuzes worden nu het belangrijkst.
        Wens jullie heel veel sterkte en in mijn hart huil ik met jullie mee. Veel liefs.

  7. Vanochtend stonden de sneeuwklokjes nog te stralen in de zon, maar vanavond is de lente ver weg en waait er een ijskoude wind, wat een diep verdrietig nieuws. Heel veel moed gewenst, Arie & Jane

  8. ik ken Britt alleen vanuit dit blog, lees jullie verhalen en leef mee.. Wens jullie heel veel sterkte, kracht en licht in deze zware tijd… Mijn man is vorig jaar behandeld voor kanker en tijdens mijn zoektocht kwam ik het volgende tegen: http://phoenixtears.ca Wellicht bekend bij jullie maar ik wilde het toch even sturen…

  9. Wat een ongelooflijk verdrietig bericht!
    Ben er heel stil van… veel woorden die ik typ, haal ik ook weer weg want ze zijn zo armoedig..
    Ik denk aan jullie.

  10. Nee! Nee! Nee! Oh, wat een afschuwelijk nieuws. Ongelofelijke kutziekte!!
    Wat kan ik tegen jullie zeggen..hier zijn geen woorden voor. Ik vind het zo erg voor jullie.

  11. Nee nee nee niet dit bericht!
    Geen woorden………. Wat zouden we graag meer kunnen doen als enkel aan jullie denken!
    Heel heel heel veel kracht en sterkte lieverds!!
    Onze gedachten zijn bij jullie!

  12. Remco, Inge, Noor en Joep maar natuurlijk ook Britt. Duizenden woorden en zinnen zijn er die men in dit soort situaties vaak zegt. Ze lijken allemaal gemaakt van zeepbellen op dit moment. Geniet van elkaar als gezin. Niemand kan jullie pijn en verdriet nu verzachten.

    Heel veel sterkte maar ook heel veel liefde gewenst voor de komende tijd.

  13. Wat jullie doormaken is niet te beschrijven en toch deze blog. Wat jullie voelen, zo kunnen wij dat niet.
    Als je dit leest voel je toch een oneindig verdriet. Tranen schieten in mijn ogen. Alles hebben jullie goed gedaan. Britt kan zich geen betere ouders wensen. Heel veel sterkte….

  14. Dit afschuwelijke nieuws had me al via andere kanalen bereikt, maar ik weigerde het te geloven. Heb zelfs de vraag neergelegd bij iemand die het zeker kon weten en toen zakte mijn laatste hoop ook onder het nulpunt. Wat verschrikkelijk, wat oneerlijk!!! Ook hier tranen, uit verdriet, onmacht en ook woede. Zo’n dappere kleine meid, met ouders die zo volhardend en ook dapper samen met haar en de artsen de strijd aangaan. En nu krijgt ze niet eens een kans in Amerika. Afschuwelijk is dit. Jullie vraag…. Wat nu? Ja, wat nu…. Hoe cliché ook, probeer te genieten van elk moment, van elke dag, van elke week. Ook in mijn oren klinkt dat even onmogelijk maar ik geloof er wel in dat het moment komt dat jullie dat wel kunnen. Intussen geldt ook hier: als ik iets kan doen, voor jullie, voor Britt, dan zal ik dat met veel liefde en plezier doen, weet me dan te vinden! Heel, heel veel sterkte!

  15. Remco, Inge, Noor, Joep en Britt,

    Ook ik weet, net als vele andere, even niet goed wat ik moet zeggen. Woorden schieten mij tekort. Wat een verschrikkelijk nieuws.
    Ik kan niets anders doen dan een denkbeeldig kaarsje te laten branden voor jullie allemaal en jullie heel veel sterkte te wensen…

    Samantha

  16. Hoe verschrikkelijk voor jullie dit is,om dit als je t ook nog niet eens verwacht zo op je bord te krijgen!:((
    U vraagt wat nu, Misschien n mogelijkheid in Greiswald? Waar Alizia ook naar toe gegaan s zelfs na stopzetting behandeling voor haar n feit werd in Amerika (CHOP) Heel veel sterkte en warme groeten GH

  17. Ik heb hier geen woorden voor. Wat een ontzettend naar nieuws. Dat is nog zacht uitgedrukt 🙁 wens jullie veel sterkte en een hele dikke knuffel voor Britt.

  18. Wat een onverwachts en verschrikkelijk nieuws!! Ik weet niet wat ik moet schrijven alleen dat ik in gedachte bij jullie ben en heel veel aan jullie denk!!! Knuffel

  19. oooh wat erg zeg! Zo lang al aan het strijden en dan zo’n nieuws krijgen. Ik wens jullie heel veel sterkte en liefde toe en probeer te genieten met en van elkaar de komende tijd.

    Lieve groetjes…

  20. We zijn er stil van.
    Wat een verdrietig bericht. Jullie zijn geweldige ouders, hebben alles maar dan ook alles geprobeerd. Zo oneerlijk dit….
    De woorden die ik typ lijken opeens allemaal zo nietszeggend. Eigenlijk zijn er ook geen woorden voor.
    Sterkte, en een dikke knuffel voor jullie hele gezin.

  21. Nee…. Soms is het leven té oneerlijk. Ik zie Inge een jaar geleden nog op zondagochtend bij ons aan de deur staan, een dag nadat Britt en mijn dochter nog samen in de ballenbak zitten bij Intratuin….. Ik hoor het Inge zeggen en zie de verslagenheid, paniek, verdriet en ongeloof op het gezicht van Inge…..een uur later rijden ze al met Britt naar Nijmegen, op weg naar een strijd die op dat moment nog niet eens te bevatten is. We willen van alles doen voor Remco en Inge, maar we kunnen niks doen… We kunnen niet toveren, we kunnen er alleen voor ze zijn.

    Ik hoorde vorige week het oneerlijke nieuws, kippenvel overal, verdriet. Waarom?? Waarom Britt? Het leuke lieve altijd vrolijke meisje van de overkant…

    Lieve Remco, Inge, Joep en Noor… Ik wil jullie zeggen hoeveel bewondering ik heb voor jullie. Hoe jullie jezelf het afgelopen jaar er doorheen geslagen hebben… De ongelooflijke kracht, het optimisme, geduld, begrip en opoffering. En lieve Britt… menig keer heb ik versteld gestaan als ik jou sprak…wat ben jij een ongelooflijk meisje! Dapper en krachtig, ras optimist en een bikkel. Het is een voorrecht om jou te hebben leren kennen, kanjer!

    Het lot beslist dat wij allemaal nu al, véél te vroeg en te snel, van dit bijzondere meisje dat nog een heel mooi leven voor zich had, afscheid moeten gaan nemen. Oneerlijk en ongelooflijk. Ik leef ontzettend met jullie mee en wens jullie veel kracht toe en weet dat wat jullie besluiten, het zal het juiste zijn….

    Liefs,
    Claudia

  22. Lieve Inge en Remco
    Al zoveel jaren uit ons oog maar met een warm gevoel in onze herinnering…..
    Wij willen jullie dan ook van harte zo ontzettend veel kracht en sterkte toewensen in deze onmenselijk zware fase van jullie leven.
    Ongelofelijk dat iemand dit moet meemaken, zo oneerlijk – wij zijn er stil van.
    Ook al jullie naasten die hier samen met jullie een weg door moeten zoeken wensen wij van harte zoveel kracht en liefde toe dat jullie met de steun van elkaar dit enorme verdriet kunnen dragen.
    Héél véél liefs, Jos en Lizette Vervoort

  23. Met tranen in m’n ogen lees ik vloekend dit bericht. Dit kan toch niet?! We hebben er geen woorden voor. We denken aan jullie en zouden veel meer willen kunnen doen om jullie te helpen. X

  24. Lieve allemaal,

    Zoals iedereen heb ik het hetzelfde wat moet je zeggen…… hier zijn geen woorden voor.
    Het enige wat ik kan zeggen is heel veel sterkte voor jullie allemaal.
    Liefs, Nicole Driessens-Niering

  25. Met tranen in mijn ogen zit ik dit te lezen, ik heb er geen woorden voor. Heel veel sterkte en ik denk aan jullie.

    Liefs Maartje van Loon

  26. Lieve allemaal, wat een vreselijk nieuws. Ik kan geen woorden bedenken die dit voor jullie kunnen verlichten. Niets anders dan: sterkte!

  27. Beste Inge en Remco,
    Het grote nadeel van het hebben van kinderen is de angst ze te verliezen. En als die angst dan omgezet wordt in realiteit dan zit je in een vreselijke achtbaan die niet meer te stoppen is. Via Nijs hebben we jullie op afstand gevolgd en waren we opgelucht toen Nijs met het goede nieuws over Amerika kwam. Nu is het tegendeel waar. We wensen jullie alle sterkte toe.
    Rob en Ellen uit Geldrop

  28. Wat een ontzettend, ontzettend, verschrikkelijk verdrietig bericht.. We weten niet waarvandaan, maar vind alsjeblieft de kracht om dit te verwerken.

  29. Wat een afschuwelijk nieuws!!! Toch hoop ik dat jullie in deze donkere tijd nog van mooie momenten kunnen genieten, waarin de tijd even stil kan staan.

    Veel liefs,
    Angelique

  30. Ook ik haal heel de tijd alles weer weg wat ik schrijf, het lijkt zo leeg en armoedig. Weet niets te zeggen. Ikga een kaarsje branden en bid voor een wonder.
    Dat er een wonder mag geschiedene.

  31. Beste Remco, Inge en kinderen,

    Zojuist heb ik het laatste blog gelezen. Ik was in de veronderstelling dat de behandeling in de VS nu dichtbij was en toen kwam dit verschrikkelijk nare bericht….geen woorden.
    Ik wil jullie heel veel sterkte wensen met elkaar, met – hoe zwaar ook – hopelijk nog veel dierbare momenten samen met Britt.

    Rob

  32. Lieve Inge, Remco, Britt, Joep en Noor, ik lees de blog die ik niet hoopte te krijgen met tranen in mijn ogen en kippenvel over mijn hele lijf. Wat een vreselijk afschuwelijk bericht. Jullie hebben allemaal zo ontzettend hard gevochten afgelopen jaar, jullie supergirl uiteraard in het bijzonder. Deze strijd is zo oneerlijk. Er zijn geen woorden die de pijn kunnen verzachten of het verdriet kunnen wegnemen. Ik hoop dat jullie nog kunnen ‘genieten’ van de tijd die jullie nog hebben samen. Wij denken aan jullie. Heel veel liefs, Rogier en Eugenie

  33. Ik wens jullie heel veel kracht en sterkte toe om hier mee om te gaan, ik weet hoe moeilijk het is heb onlangs mijn dochter verloren die ook zo`n strijd heeft gestreden. Verzamel zoveel mogelijk mooie momenten die helpen je straks.

  34. Ik ken jullie niet persoonlijk, maar zie jullie vaak bij het KDV als Noor weggebracht wordt en ik mijn dochtertje daar afzet.
    Wat een afschuwelijk niet te bevatten nieuws is dit! Ik ben er stil van en zit hier met tranen in mijn ogen en een knoop in mijn maag.
    Na al dat knokken door en voor Britt tegen die rotziekte hoor je toch eigenlijk te verdienen dat het beter gaat! Britt lijkt me zo lief, sterk en dapper uit jullie verhalen, een echte supergirl.
    Heel veel kracht voor de komende tijd samen als gezin en voor iedereen die dicht bij jullie staat en meeleeft…

  35. Tranen, verdriet bij iedereen die jullie blog leest… Hoe moet t dan wel niet voor jullie zijn? Een steek door mijn hart en nog meer tranen als ik alleen daar al aan denk.
    Ik wil jullie ongelofelijk veel kracht en sterkte toewensen, en een hele dikke knuffel voor Britt.

    Veel liefs, Karen en Geoffrey van Gerven

  36. Lieve live lieve Inge & Remco,

    Een slechter bericht bestaat er niet. Alle hoop weg. Hoe ongebrijpelijk, hoe oneerlijk, hoe niet te bevatten dit. Waarom jullie? Waarom Britt? Waarom nu? Waarom mogen jullie niet gelukkig zijn? Waarom in dit leven? Waarom overkomt jullie dit? en….Wat nu????? Ik zou willen dat ik jullie antwoorden kon geven, dat ik jullie kon begrijpen, dat ik Britt beter kon maken, dat ik de pijn kon verzachten, dat ik hoop kon geven, dat ik begreep wat jullei voelde, dat ik de waarheid anders kon maken dan dat ie is…..maar dat gaat allemaal niet! Het enige wat in mijn macht ligt is er voor jullie te zijn als de behoefte er is en intens met jullie mee te leven….en dat voelt als zoooooo weinig. Het enige stomme spreekwoord wat ik nog maar uit de hoge hoed kan toveren is er eentje waar ik in geloof: “Everything seems possible untill it’s done.” Vertrouw op jullie kracht om hier doorheen te komen samen, al lijkt dit nu onmogelijk en ondraaglijk…….Dikke zoen van BERT XXXXXXXXXXX

  37. Dit is het nieuws wat je niet wilt horen, niet wil geloven. Zo’n sterke kanjer. Ik hoop dat jullie tot op het laatst sterk kunnen blijven voor Britt en dat jullie toch nog wat ‘mooie’ momenten mogen beleven. Hoe moeilijk het ook zal zijn, Britt trekt jullie hierdoor…..
    Liefs en heel veel kracht Sanne, Willis, Luna*, June en Manu.

  38. Verschrikkelijk. enorm veel sterkte en kracht voor jullie allemaal Remco Inge Britt Joep en Noor.

    Michiel en Monique
    eindhoven
    (vrienden Jeroen en Eline)

  39. Wat zouden we graag een antwoord hebben op jullie vraag: wat nu? We wensen jullie heel veel sterkte en hopen echt dat jullie nog mogen genieten van heel veel mooie momenten samen.

  40. Ongelofelijk wat jullie voor je kiezen krijgen en helemaal die kleine Britt.
    wij kunnen jullie alleen maar heel veel sterkte wensen voor nu en de toekomst!

  41. wat intens verdrietig! Je bent zo machteloos als het dierbaarste wat je hebt zoveel pijn en verdriet heeft en je dreigt kwijt te raken.
    Ik wens jullie moed en sterkte toe.

  42. Wat hebben jullie gevochten en gestreden . Daar hebben wij diep respect voor. Wij denken aan jullie……

    Erik, Marian, Annemijn en Siem

  43. ik hoorde dit vreselijke nieuws vorige week op Vestein. Niet te bevatten, geen woorden, Britt is zo’n dapper en stoer meisje. Heel veel sterkte en liefde toegewenst.

  44. We hoorden het slechte nieuws van Monique @ Roel enkele weken terug . Het is niet te bevatten , zoveel kuren ondergaan en dat dit bericht , hoe moet je hier mee omgaan. Wij hebben er geen woorden voor en kunnen jullie alleen maar heel veel sterkte toe wensen en hopen op een klein wonder.

  45. Dit is het ergste nieuws wat je als ouder kunt krijgen. Ik ken jullie niet persoonlijk maar kreeg koude rillingen toen ik het vanochtend op fb zag. Heb jullie blog afgelopen jaar gevolgd en dit kan gewoon niet waar zijn. Dit is zo vreselijk oneerlijk. Die onvoorstelbare strijd die jullie als gezin gestreden hebben…. die verdient deze uitkomst niet. Heel veel sterkte!

  46. Lieve Inge, Remco, Britt, Joep en Noor. Ik heb geen woorden….. met tranen in mijn ogen lees jullie verhalen. Ik denk aan jullie……heel veel liefs voor jullie allemaal.
    Geniet van de mooie momenten.
    Marieke

  47. Ook ik heb het een paar keer gelezen. Wat erg zeg. Jullie zijn bij zoveel in gedachten geweest en iedereen hoopte dat dit jullie en Britt werd bespaard. Hoe zwaar dan ook dit nieuws voor jullie mooie gezinnetje. Ik heb er geen woorden voor. En ben zo blij dat ik haar en jullie heb mogen ontmoeten!! Heel veel sterkte met dit ondraaglijke nieuws!!

  48. Lieve Remco, Inge, Britt, Joep en Noor

    Ongelooflijk, Inge kwam Noor brengen bij de muziekantjes en kwam met dit nieuws binnen. Anne en ik zijn even van de groep af gegaan omdat het ons teveel werd. Alles heeft dappere Britt moeten doorstaan, waarom mag ze dan niet gewoon weer beter worden?

    Lieve Remco en Inge, op jullie vraag wat nu heb ook ik geen antwoord, ik weet wel dat Britt Joep en Noor kunnen zich geen betere papa en mama kunnen wensen. Zo sterk, zo optimistisch een jaar lang alles opgeofferd en samen gestreden, enorm veel bewondering voor. Dit had beloond moeten worden met een rondspringende gezonde Britt….

    Liefs Linda (Vestein)

  49. Wat ontzettend oneerlijk is het deze moedige strijd te moeten verliezen! We wensen jullie veel kracht, warmte toe en een fijne tijd toe!

    Roy, Esther, Vera & Thijs

  50. Lieve mensen,

    Ook ik ken jullie niet persoonlijk maar sinds vorig jaar volg ik jullie blog .
    Het is niet te bevatten , dit wens je je ergste vijand niet!Het enige wat ik jullie kan wensen is onmetelijk veel sterkte, liefde en nog zolang mogelijk samen zijn….

  51. Lieve allemaal,
    Vol ongeloof hoorde wij het verschrikkelijke nieuws. Het is zo oneerlijk. Britt is zo’n kanjer. Wij wensen jullie heel veel sterkte en geniet samen nog van alle mooie momenten. Jeroen fietst met team Brand’HuZes ook voor Britt. In gedachten zijn wij bij jullie.
    Brigitte, Jeroen, Onno en Finn Xxx

  52. De woorden die nooit geschreven hadden mogen worden kwamen toch… nu schieten alle andere woorden te kort…

    Je bent een kanjer Britt; SuperBritt, voor altijd!

  53. Wat oneerlijk, onrechtvaardig, verschrikkelijk. Zelfs deze woorden komen niet in de buurt van hoe het echt is. Op de vraag: wat nu? Kan ik als buitenstaander alleen maar zeggen, geniet van de momenten die je samen deelt, niet alleen nu, maar altijd. Ik begrijp de radeloosheid en zelfs de woorden: oneerlijk, onrechtvaardig en verschrikkelijk kunnen deze niet beschrijven. Veel sterkte allen!

  54. Dit nieuws is niet te bevatten. we zijn er allemaal stil van..
    Heel veel sterkte en wijsheid gewenst in deze moeilijke tijd.
    Gilbert en Marjolein

  55. Het spijt me heel erg voor jullie. Ik heb zoveel respect en bewondering voor Britt, hier zijn geen woorden voor.. Heel, heel veel sterkte en stay strong lieve Britt!
    Neuroblastoma will take her life but that doesn’t mean that Britt is going to lose her battle. She has fought as a hero and will win as an angel!

  56. Beste Remco en Inge, wat een uitslag na een jaar lang vechten samen met Britt.Alles gegeven om aan de toekomst te werken en er een negatief resultaat voor terug gekregen. Wat nu, als buitenstaander kan ik alleen maar zeggen om zoveel nog te genieten met gehele gezin van elkaar. Veel sterkte toegewenst.
    Gr Ad en Petrie

  57. Ach lieve Remco en Inge, wat een afschuwelijk en niet te bevatten bericht.. ik word er stil van en heel verdrietig. Na alle behandelingen, alle strijd.. dit kan niet waar zijn.. dit mag niet waar zijn.. Woorden schieten tekort om jullie sterkte te wensen met de moeilijke tijd die komen gaat. Geniet zo intens mogelijk van elkaar! Heel veel sterkte, liefde en kracht gewenst. X Esther

  58. Hierbinnen, achter het glas waar de zon op staat is het 22 graden. Maar na het lezen van dit bericht, een bericht dat ik nooit hoopte te lezen op jullie blog, wordt het ijskoud van binnen.
    Jullie grote, kleine, dappere meisje. Zij zou deze strijd toch ‘gewoon’ gaan winnen? Ik kan niet bevatten hoe intens verdrietig en verslagen jullie moeten zijn. Ook nu wens ik jullie extra kracht en heel veel liefde.
    Esther

  59. Een kleine troost, jullie hebben er alles aan gedaan wat mogelijk is en zijn ver weg gebleven van kwakzalverij. Het is niet anders. De ziekte heeft nu eenmaal een zeer slechte prognose. Verschrikkelijk als je kind dat heeft. De titel moet niet zijn superbritt maar superouders.

    Deze vorm heeft 54% met de standaard behandeling terugval binnen twee jaar. De behandeling die in de USA zou plaatsvinden heeft 34% een terugval. Dat is dus een verbetering van 20% kans.
    Jammer dat het niet zo gaat als gehoopt maar jullie hebben echt alles geprobeerd wat mogelijk is. Veel sterkte.

    Ik lijd aan een zeer trage maar ongeneeselijke vorm van kanker en zit middenin een rustige periode en heb jullie blog met veel belangstelling gevolgd.
    Sterkte.

    bron
    http://www.chop.edu/news/new-therapy-boosts-neuroblastoma-two-year-cure-rate.html

  60. ik ken jullie niet persoonlijk, maar lees al een jaar jullie blog nadat ik hoorde dat de dochter van een docent van mij aan de UM een neuroblastoom heeft.
    Ik heb zelf twee kinderen, waarvan de oudste 7 is en dit maakt dat ik me denk te kunnen inleven in jullie situatie. Dit kan waarschijnlijk niet, dit is zo verschrikkelijk oneerlijk!! Woorden veranderen niks, hopelijk wel mijn medeleven een heel klein beetje. Enorm veel kracht en sterkte gewenst met deze enorme zware berichten…

  61. Wat een k*t ziekte is het toch…..
    Ik ben een jullie onbekende bloglezeres en ik word stil van jullie bericht.
    Wens jullie sterkte. Maak mooie herinneringen met elkaar….

  62. Stil in mij. Hoe moet ik dit Sepp gaan vertellen? Zijn kleurvriendinnetje die hij elke maandag mist! Ik kan het nu nog niet vertellen, wil het gewoon niet! Lieve familie, wij wensen jullie heel veel kracht toe. Jullie meisje zal jullie de wijsheid geven…. Lieve Briit, zonder schroom liet je ons jouw nieuwe haar zien. Ik was direct onder de indruk van jou. Ook ik mis jou. Mis jouw gezellige praat. Als ik dacht dat jullie weg waren kwam je toch nog even snel in de wachtruimte zitten om gezellig te kletsen terwijl jouw Papa bij de afsprakenbalie stond. Lieve schat, wij zullen je nooit vergeten hoor. Veel liefs van ons en een dikke pakkerd voor jullie allemaal.

  63. Oooohhhh nee…. Ik lees dit en krijg bijna hetzelfde misselijk makende gevoel als op het moment dat Madelief de diagnose leukemie kreeg…. Dit is zo ontzettend oneerlijk…. Ik heb er geen woorden voor…. hopelijk heeft britt jullie op een of  andere manier de kracht om dit te dragen…. Wij denken aan jullie….

  64. Kippenvel als ik het blog lees…
    Ook wij zaten de maand januari op Giraf en Britt kreeg haar stamcellen 1 dagje na onze Jurre.
    De korte momentjes die wij elkaar spraken waren altijd oprecht en vol interesse. Dat maakt dat dit slechte nieuws echt binnenkomt.
    De moeder van Madelief wist het al te vertellen, maar je hoopt nog dat het niet echt waar is. Dus ik checkte regelmatig het blog. Maar toen ik het stuk las wist ik gewoon nog niet hoe te reageren. Wat moet je zeggen?! Ik kan me niet voorstellen hoe jullie het jullie kinderen moeten vertellen. Dat is het vreselijkste wat er is…
    Ik hoop dat Britt nog lang fit blijft om mooie herinneringen te maken. En ik wens jullie alle kracht om deze tijd te doorstaan…
    Wij geloven dat er een leven hierna is waar geen ziekte en pijn meer is. Hopende dat dat jullie ook mag steunen…

    Liefs,
    Maaike

    Ps. Ik ken jullie natuurlijk nog niet lang maar… Heeft Britt al een wensdag gehad via ‘make a wish’? Ze reageren heel snel op je aanvraag is onze ervaring…

  65. Wat een verschrikkelijk nieuws!
    Woorden schieten te kort.

    Lieve Inge, Remco, Britt, Joep en Noor, ik wens jullie heel veel sterkte om deze moeilijke tijd te doorstaan. Heel veel kracht.

    liefs, Miriam

  66. Wat vreselijk voor jullie, wij hebben hier echt geen woorden voor. Dit hadden wij ook niet verwacht.
    Heel veel sterkte en kracht. Wij denken veel aan jullie.
    Veel liefs, tante Willie , Monique en Anton

  67. Een tijd geleden hoorden mijn kinderen op school over jullie Britt, en de Amerika plannen. We lazen jullie blog en waren vast beraden mee te helpen om dit knappe vechtende meisje een klein beetje te helpen, hetgeen het enige was wat wij konden; geld inzamelen. Het is gek hoe intens je mee kan leven met mensen die je niet kent. We hebben gejuichd toen de 100.000 bereikt was. We hebben gehuild toen we deze blog lazen… Nu doen we wat we nu nog kunnen doen; we branden regelmatig een kaarsje voor jullie en voor Britt. Heel veel sterkte en ik hoop dat jullie de kracht kunnen vinden om van de mooie momenten te kunnen genieten…

  68. Lieverds,

    Machteloosheid………………………wat klote…………………. (sorry)

    maar meer kan ik er niet van maken.

    liefs Nelly

  69. Dag Britt, dag Remco en Inge, dag Joep en Noor,

    Dinsdag zag ik je ‘gewoon’ in de klas zitten. Wat ontzettend fijn dat je er was. Ik hoop dat je de komende tijd nog vaak komt.

    We genieten van jou.. ook al is de ‘Hooky Pooky’ dans meedoen met de klas een beetje te vermoeiend.

    Tot gauw.

  70. Gisteren in Gronsveld na een lange wandeling in het zonnetje kwamen we langs een mariakapelletje. Even stilstaan bij jullie, bij Britt, haar vrienden en iedereen die haar kent en liefheeft; een kaarsje opsteken en hopen op een wonder. Ik denk aan jullie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *